EUSKALDUN BAT SUOMIN

La vida en Finlandia V

2012-01-16T15:32:00.000-08:00

Foto del acceso al hospital central de Kotka

Esta vez os voy a hablar de mi nueva experiencia y aventura/reto a la vez , algo de lo que me siento muy orgullosa.

El año pasado me preguntaron si quería dar clases de finés a unas chicas españolas que son enfermeras. Al principio me pareció algo extraño, pero finalmente cuando llegaron a Finlandia hablé con ellas para ver cuál era su objetivo y llegamos a un acuerdo para comenzar las clases. Yo ya tenía mi experiencia dando clase de apoyo para extranjeros en los cursos de finés de una escuela, con lo cual me pareció una buena idea.

Estas chicas, Sandra e Irene habían estudiado enfermería en la Universidad de Tarragona, y su objetivo era estudiar el idioma para poder conseguir en Finlandia trabajo como enfermeras. Así pues en poco tiempo acordamos dar las clases un par de días a la semana.

Nada más empezar a tratar con ellas comprobé que les faltaba una cosa muy importante que era poder estar dentro del sistema, así pues decidí ayudarles para conseguir el permiso de residencia y acompañarles a realizar todos los trámites pertinentes hasta conseguirlo. Una vez hecho todo, cuando recibieron el número de identificación (más o menos como el nº de DNI), les acompañe a la oficina de empleo para que se apuntasen y allí nos dijeron que estaba en marcha un proyecto para que profesionales sanitarios, es decir, médicos y enfermeras, pudieran trabajar en Finlandia. Los responsables de dicho proyecto eran los del Centro de Información para el Extranjero de la ciudad, centro considerado de utilidad pública y financiado por la misma ciudad. Fuimos a hablar con ellos y les comenté cuál era la situación en la que se encontraban tanto Sandra como Irene, así como que estabamos ya dando las clases de finés y aunque al principio se mostraron un poco reacios, finalmente viendo el proceso y el esfuerzo que ellas estaban haciendo por su parte, enseguida se pusieron en contacto con nosotras para hablar de la posibilidad de que empezasen a trabajar en una residencia de ancianos como auxiliares al principio, hasta tener un conocimiento del entorno de trabajo. La vida en Finlandia no es tan fácil para todo el mundo en cuanto a adaptación se refiere, así pues aunque a las dos se les hizo una oferta de trabajo solo una de las dos decidió quedarse y aceptarla, lo cual no quiere decir que para la otra las puertas se hayan cerrado, al contrario, por parte de los responsables de Proyecto Mediko en todo momento he recibido una invitación para la que decidió marcharse caso de que algún día desee regresar, pues ellos comprenden que no es fácil integrarse y adaptarse a un nuevo país con una cultura tan diferente como es la de los países nórdicos.

Como os digo, pues ya una vez conseguido el puesto de trabajo para las chicas, cual sería mi sorpresa cuando antes de marcharme de vacaciones a Euskadi me hicieron una propuesta los de Proyecto Mediko. Viendo la situación actual de España y dado que en Finlandia va a haber una jubilación masiva de profesionales sanitarios, me ofrecieron intentar promocionar dicho proyecto en España. La idea es la siguiente, ofrecer un curso de finés tanto presencial como por Skype, patrocinado por Finlandia para enfermeros/as y alumnos del último curso de enfermería para prepararles para que puedan acceder a un puesto de trabajo como enfermero/a en Finlandia. A mí me pareció una idea genial puesto que de ese modo podía ayudar a gente que estuviera con la carrera terminada o a punto de terminar y sin trabajo. Por tanto acepté comenzar con dicho reto y aventura a la vez.

Así pues en junio del año pasado me dediqué a captar a los posibles "clientes", es decir, Universidades de Enfermería y Colegios Oficiales de Enfermería de España. La respuesta al principio fue un tanto escéptica, lo cual tiene su sentido, teniendo en cuenta que yo iba a presentar un proyecto de Finlandia. Pero poco a poco conseguí que entendieran lo que ofrecíamos y conseguí un determinado número de posibles "clientes".

A mi regreso a Finlandia, les pasé la información que había recabado y comenzamos a organizar un posible viaje para hacer la presentación de dicho proyecto en todos los sitios que habían finalmente aceptado mi propuesta, por supuesto como supondréis mi primera captación la hice en mi tierra, Euskadi, luego en Cantabria, Valencia y Cataluña, pues me parecía que eran las mejor conectadas entre sí para que al final alguna de ellas resultara elegida, bueno a Madrid también les envié la documentación, pero no ví mucho interés por parte de ellos.

Lo que resulto ser un posible proyecto de viabilidad ahora es una realidad pues actualmente estoy organizando ya nuestra visita a España, pues ya contamos con los fondos para financiar dichos cursos. Vamos a dar diferentes charlas sobre dicho proyecto del 23.1-27.1, el lunes 23 en Donostia-San Sebastián, el martes 24 en Santander, el miércoles 25.1 en Bilbao y el viernes 27 en Valencia.

Todos los que estén interesados en saber más sobre dichas charlas así como los requisitos para participar en dicho proyecto pueden ver la información en mi página de twitter: itsaslamia64.

Creo que al igual que yo pensaréis que es una gran idea y un gran reto, que me ha demostrado otra vez, mi gran capacidad para poder llevar a cabo cualquier cosa que me proponga.

La vida en Finlandia

2012-01-16T14:21:00.000-08:00

Hace tiempo que tenía que haber introducido alguna nueva entrada, pero lo vas dejando y sin querer pasa demasiado tiempo así que aquí va la nueva información sobre mi experiencia en Finlandia.

Como recordaréis vine a Finlandia allá por mediados de agosto de 2007, cuando lo pienso, me digo a mi misma lo rápido que se ha pasado el tiempo sin darme cuenta.

Durante el primer año como ya dije anteriormente me dediqué a estudiar la lengua finlandesa asi como ha integrarme en su sociedad, pues es vital si quieres trabajar en el país. Yo tuve que sacar el título de nivel intermedio para poder trabajar en mi profesión. Durante ese primer año hice pocos trabajos: continúe dando alguna clase por Skype que realmente dio muy buen resultado y también estuve haciendo traducciones para empresas, pues los ahorros sino pronto se acaban. En los cursos de finés tuve la oportunidad de hacer las prácticas del idioma en diferentes escuelas de la zona, así pues de esa forma conseguí estar en contacto directo con finlandeses y pude aprender su forma de impartir las clases. La verdad es que resulto ser una buena idea, pues como ya anteriormente comenté eso me abrió las puertas para conseguir trabajo dentro de mi profesión, como profesora. También por parte de la oficina de empleo me hicieron otras sugerencias de a quién más dirigirme para entregar mi CV y así conseguí mi trabajo como intérprete y traductora.

No es fácil empezar de cero cuando ya has tenido tu vida profesional en tu país de origen pero vale la pena intentarlo, pues si eres constante e intrépido el resultado es muy gratificante. Al principio tenía mis miedos como es lógico, ahora bien, una vez que empece a ejercer mi profesión tanto como profesora de idiomas como traductora e intérprete comprobé que era capaz de ello y más. En todo momento ha sido un gran reto, pero como os digo ha valido la pena.

Al mismo tiempo he ido haciendo diferentes cursos, por ejemplo, un curso de intérprete y otro para profesores extranjeros y algún otro titulillo que he preparado aquí, pues realmente hay bastantes cosas interesantes para añadir al Curriculum. También he dado varias conferencias sobre España y sobre Euskadi, pues aquí de lo que más conocimiento hay es de Las Islas Canarias, Islas Baleares y Andalucia, más concretamente, Benalmadena, Málaga y Torremolinos, entre otras ciudades.

El esfuerzo ha sido grande pero la recompensa ha sido mayor. Todo ello me ha llevado a la conclusión de que es verdad eso de que "el que quiere puede".

Así que tal y como veis ya llevo en Finlandia más de 4 años y el tiempo ha volado.

ARGITASUNA BERRIRO

2010-04-16T14:41:00.000-07:00

ARGITASUNA BERRIRO

Izan dugun negu gorria pasa ondoren, berriro argitasuna dugu gure artean. Benetan esan beharra daukat poztazuna dakarkiola neure eguneroko bizimoduari, herrimina eta halakoak alde batera utzita. Gainera poliki-poliki elurra urtzen doakigu, hortaz behingo batez ditxosozko mendiko botak kendu ahal izan ditut eta orain gogoko ditudan oinetakoak erabili ditzaket.
Esan dizuedan bezala, oso negu gogorra izan dugu. Izan ere, -23 º ezagutzeko eta sentitzeko aukera izan dut. Hemen, Suomiko hegoaldean ez zuten horrelako negurik orain dela hogei bat urtetik, beraz atera kontuak! Horrelako eguraldiaz eta ia egunero elurra, iluntasuna, ikaragarrizko hotza, ... jasan eta gero, suposa ezazue a zer nolako aldaketa den bat-batean argitasuna eta neurri batean eguzkia berriro ia egunero ikustea. Hemengo bizimoduari buruz galdetzen didatenentzako, ezin aipatu barik laga, aldakaetarik handiena argitasun-iluntasun kontua dela. Kontuan izan martxora arte gutxi gora behera ez baitugu ia eguzkia ikusterik izan.
Neguan hiru eta erdiak aldean iluntzen duenez, orain berriro argitasuna izateak sekulako poztasuna dakarkit.
Beno, oraingoz besterik ez. Laster arte, danori!
Uda gertu dago eta laster geure Euskal Herri maitera itzuliko naiz, nahiz eta uda pasatzeko izan.

Nire bizitza Suomin 4

2009-06-06T12:26:00.000-07:00

Etxeko sarrera, a zer nolako negua izan dugun!

Aspaldian ezer idazteke egon banaiz ere, hemen naukazue berriro.

Suomira heldu nintzenetik gezurra badirudi ere, hainbat denbora igaro da, ia bi urte eta erdi. Egia esan, denbora arin batean pasatu da, batzuetan herriminaren ondorioz astiroegi igarotzen dela iruditzen bazait ere. Ze benetan ez da erraza azaltzea nolako hutsunea sentitzen den atzerrian bizi izanda eta hain urrun egonda norbere sendiarengandik.

Baina ez gaitezen horrelakoetan hasi, bestela sentiberegia jarriko naiz eta. Beno, oraingo sarrera honetan orain arteko kontuak neurri batean laburbiltzen saiatuko naiz, asper ez zaitezten eta bide batez nire bizipideen berri izan dezazuen.

Lanean hasi nintzenetik gero eta lantxo gehiago lortzen joan naiz, bai klaseak ematen baita interprete/itzultzaile lanetan ere. Une honetan hiru ikastegi desberdinetan eta irakasle nabil. Atzerriko lan esperientzia honi izugarri aberatsa deritzot eta guztiz gomendagarria edonori. Izan ere, poliki-poliki nire lekutxoa egiten nabil suomitarren artean. Bakarrik esan benetan pozik nagoela orain arte lortutakoarekin.

Lanaz gain ikasteari ere ekin diot. Pasa den urtean, esaterako interprete ikastaro bat egin nuen eta iazko abuztutik Helsinkiko unibertsitateak Kotkan duen egoitzan atzerritar-irakasleentzako pedagogia biderako ikastaroa egiten dihardut.

Amaitzeko gauzatxo bat: gure Euskal Herri maitera itzultzeko irrikan banago ere, une honetan gure herrialdean dagoen egoera ikusita, pentsatzen dut onena dela beste denboraldi bat hemen ematea, geurean gauzak konpontzen ez diren bitartean behintzat. Baina ez pentsa ni ikusteke geratuko zaretenik, udan hor izango bainauzue.

Milaka musu Suomitik!

Nire bizitza Suomin 3

2009-02-02T14:08:00.000-08:00

Iritsi zaigu elurra, aste honetan -18º
Zer ote da hori euskaldun batentzako? -Fresko samar!

Lehenengo eta behin eskerrak eman nire bloga irakurtzen duzuenoi.

Aurrekoan esan nizuen bezala abuztuaren 30ean titulua lortu eta irailaren hasieran bertan lanean hasi nintzen hemengo eskola pare batean, euskara eta portugaliera irakasten hain zuzen ere, erronka ederra klaseak suomieraz eman behar baititut. Bestalde interprete zentrora datuak bidali, elkarrizketa egin eta hurrengo astean lanean hasi nintzen ere. Ez da gehiegi izan baina zertxobait da. Aldi baterako enpresa pare batean ere izena eman nuen lan gehiago lortzeko, nahiz eta beste zerbitzu batzuetan izan. Elkarrizketetan egia izan denak harriturik geratzen dira dudan hizkuntza mailarekin, batez ere hain denbora laburrean ikasi izanagatik.

Klasera joan nintzen lehenengo egunean guztiz ikaraturik nengoen, ze hainbat urtetan irakasle egon arren, hau erabat berria zen niretzat, atzerrian irakasle eta nire ustez guztiz menperatzen ez nuen hizkuntza erabiliz. Baina horra hor, askotan ez gara gure dohaiaz ohartzen eta kasu honetan, irakasle izanda edonon irakas dezakezu (beste edozein lanbiderekin gerta litekeen bezala), hots, egoerari aurre egiteko gai izan zaitezke. Izan ere, egunez egun konturatzen zara berdin dela non zauden edota zein hizkuntzatan egin behar duzun berba, behar duzuna zera da, ausardia eta batez ere zeugan sinistea.

Hortaz, esan dezaket ikasleek primeran hartu nindutela eta une honetan klasean giro ederra sortu dela. Euskarazko klaseei dagokionez, lana bikoitza izan da ez baitago materialik sortua euskara-suomi, hori dela eta berori neure kabuz antolatu behar izan dut. Nola ez, lehendik egina nuen materiala lagungarri izan zait, eraberritu behar izan badut ere (suomierako sarrerak sarturik), baina emaitza polita izan da. Hortaz gain, eskerrak eman Jaurlaritzako Kultur Sailari bien bitartean bidali didan materialagatik, oso erabilgarri suertatu baitzait. Benetan ez dakit nola adierazi ikasleekin hain denbora laburrean lortutakoa: Bai polita, beraien ahoskatzeko eta irakurtzeko modua!

Hau guztia dela eta, aitortu beharra daukat lan gutxi izan arren, bestalde pozik klaseak ondo prestatzeko astia izan dudalako, batik bat materiala sortzeari dagokionez.

Interprete lanetan ere egunez egun gero eta hobeto moldatzen naiz, honetan batez ere errefuxiatuen interprete dihardut. Hala ere, nire ustez sekula ez denez nahikoa ikasten, otsailaren 16ean ikastaro berezi bat egitera joango naiz. Berorrek 2 hilabete dirau, eta primeran etorriko zaidala pentsatzen dut, arlo guztietako hiztegia ikasteko aukera izango baitut. Kontua da ahal den guztia egitea norbere lanean ahalik eta profesionaltasun handiagoz jarduteko.

Ezin dezaket aipatu gabe utzi Euskal Herria eta euskarari buruzko hitzaldi pare bat eman ditudala, noski, suomieraz. Hori bai, aldez aurretik hemengo irrati baterako elkarrizketan parte hartu behar izan nuen, hemen garrantzi handia ematen baitzaio publizitateari. Harrigarria badirudi ere, ni lasai asko nengoen elkarrizketa egin zidatenean eta ziurtasun handiz aritu nintzen.

Hitzaldiek oso harrera ona izan dute eta aho bete hortz geratuko zinateketen entzuleen iritziak entzun ahal izanez gero. Jakin badakite non gauden eta baita gure herriak eta hizkuntzak jasandakoa. Gehienen hitzetan interesgarria litzateke Euskal Herrira bidaiatzea eta baita hizkuntza ikastea ere. Hona hemen hitzaldietan eskatutako bitxikeria: "Abes diezagukezu abestiren bat euskaraz?". Hona hemen nire erantzuna: "Ez pentsa hau karaoke batean egotea bezalakoa dela, ni ez naiz oso abeslari ona, hala ere zerbait abestuko dizuet". Eta hara non, bat batean ikusi nuen neure burua "Maite, Maite" abesten.

Zer ez ote garen kapaz egiteko gure izena eta izana ondo uztearren. Ez kezkatu, txaloak eta guzti jaso bainituen.

Jendea benetan pozik atera zen berorietatik, baita neu neure buruarekin ere gai izan bainintzen beraien hizkuntzan gure herriaren eta hizkuntzaren berri eman ahal izateko.

Beno amaitzeko esan, urtarrilean gaztelaniako klaseak ematen hasi naizela, hori dela eta maiatzaren bukaerara arte behintzat hemen jarraituko dut. Gero gerokoak!

LA VIDA DE UN EXTRANJERO EN FINLANDIA

2008-11-15T04:36:00.000-08:00

Foto: El supermercado de enfrente de casa

En esta nueva entrada en castellano quisiera intentar exponer lo mejor posible como es la vida de un extranjero en Finlandia. Para ello es importante en primer lugar diferenciar un dato importante, es decir, de que país es la persona que viene y las condiciones en las que viene.

Según lo que he podido comprobar existen digamos tres grupos: europeos (cuyo país está dentro de la Comunidad Europea), de otros paises como puede ser Cuba, Cabo Verde, Ecuador, Rusia, ... y por último los que llegan al país como refugiados políticos.

El primer caso como supondreis es el más fácil en cuanto a la forma de entrar en el país e integrarse en el mismo, dado que al estar dentro de la Comunidad Europea es como tener una entrada VIP. Nada más llegar al país debes de comunicar a la policia que tienes intención de permanecer más de 3 meses en el país a fin de que te den el certificado de residencia lo más rápido posible. No olvidemos que por el hecho de ser europeo podrías permanecer sin ningún tipo de problema durante esos 3 meses. Seguidamente de registrarte en la policia acudes al magistrado y comunicas tu nueva dirección al servicio de correos de la zona. A partir de entonces puedes empezar a operar igual que un finlandés, eso si en cuanto te apuntas a la oficina de empleo te dicen que tienes una carencia de 3 meses. Después de eso si estas desempleado tienes derecho igual que el resto a recibir el salario mínimo interprofesional.

El segundo caso es diferente dado que al venir de esos paises para conseguir el permiso de estancia debes estar conviviendo o estar casado con algún finlandés y cada cierto tiempo ir a renovar el visado. Asi mismo tienen bastantes dificultades para que se les reconozcan los estudios realizados en su país. Yo diría que te puedes encontrar con gente que realmente lucha por integrarse y hacerse un hueco en la sociedad finlandesa pero también hay otro grupo que amparados por el apoyo del marido simplemente se dedican a ver como pasa el tiempo y al cabo de bastantes años les empieza a entrar la prisa por querer por ejemplo estudiar algo o conseguir el nivel de finlandés exigido para conseguir la nacionalidad. También quiero comentar que el sistema ha cambiado bastante de unos años a esta parte así pues puede que un cierto número no haya tenido tantas facilidades para estudiar el idioma como hay ahora.

El caso tercero, el de los refugiados, es bastante diferente puesto que es gente que ha salido de su país de la mejor forma que ha podido. Aquí después de la investigación pertinente les llevan al centro de refugiados más cercano donde son atendidos muy amablemente. Durante 3 años reciben un trato especial de cara a su integración en la sociedad con apoyo por parte del estado, por ejemplo puesto que el idioma es un problema para poder comunicarse con ellos se pone a su disposición un intérprete cada vez que tienen que realizar algún trámite de cualquier tipo, como puede ser una revisión médica, ir a centros sociales para recibir información sobre el tipo de ayuda económica que pueden recibir, etc. Ellos también al igual que el resto de extranjeros tienen ese tiempo para poder estudiar el idioma o alguna profesión para integrarse. En este caso también he de decir que hay un poco de todo, gente que prefiere quedarse en casa y tener un montón de hijos para que las ayudas que reciban sean mayores pero que no realizan ningún esfuerzo por ir hacia delante. Por otro lado otros se esfuerzan he intentan integrarse y ser uno más de la sociedad.

Realmente la vida en Finlandia puede ser como uno prefiera, todo depende de lo que tu desees y estes dispuesto a hacer. A mi me parece fenomenal que te den la posibilidad de hacer cursos hasta tener un buen nivel de finlandés asi como para estudiar una profesión, tengamos en cuenta que recibes el salario mínimo interprofesional y que si no te llega puedes igualmente recibir ayudas sociales tanto para vivienda como para otras necesidades primordiales.

Creo que esto no es igual en todos los paises. Por lo tanto es importante saber apreciar la oportunidad que recibes. Yo por mi parte llevo viviendo unos 14 meses aquí en Finlandia y me sorprendió mucho que me ofrecieran la posibilidad de estar estudiando y cobrando algo a la vez. Puesto que no soy de las personas que han tenido problemas en su país en cuanto a trabajo, etc. lo que he hecho ha sido aprovechar la ocasión para aprender el idioma lo más rápido posible puesto que realmente es muy necesario si quieres entrar en el mundo laboral aquí. He estudiado durante 10 meses el idioma y obtenido el título de nivel intermedio (keskitaso) el pasado 30 de agosto. Logicamente mientrás estudiaba iba enviando curriculums a diferentes sitios a fín de poder empezar a trabajar lo antes posible y eso funciona, dado que actualmente ya estoy dando unas clases, haciendo interpretaciones, etc. No es todo lo que quieres pero realmente pienso que si quieres puedes, por eso pienso que debemos recordar que cada uno debe de ir haciendose su propio espacio a fin de integrarse y tener una vida mejor.

Finalmente deciros que mucha gente se ha sorprendido de lo rápido que he aprendido y empezado a trabajar pero yo no lo creo así.

La vida esta pensada para vivirla y muchos prefieren ver como pasa el tren y otros en cambio se suben a él arriesgando lo que sea necesario.

Nota: Si alguién desea alguna información en concreto no tengo inconveniente dentro de mis posibilidades en darsela. Escribidme al correo y yo intentaré responderos.

Un saludo desde Suomi-Finland.

ENTREVISTA PARA PERIODICO EN FINLANDIA

2008-11-14T08:31:00.000-08:00

Hola a todos, en esta primera entrada en castellano os presento la traducción más apróximada de la entrevista que me hicieron para un periódico aquí en Finlandia. Aunque como supondreis siempre omiten algo de lo que tu dijiste o publican lo que a ellos más vendible les parece. He ahí mi como ellos me dieron a conocer.

Ya me contareis vuestra opinión.

EUSKARA (VASCO) Y PORTUGUÉS EN EL PROGRAMA DE ESTUDIOS DE LA ESCUELA MUNICIPAL.

En la escuela municipal Kotka comienza en septiembre la enseñanza de vasco y portugués. Las imparte, Lourdes Pastoriza, vasca de nacimiento. Ella es natural de Soraluze un pequeño pueblo del País Vasco de España. Ella vino a Finlandia en principio de vacaciones con cierto hombre, pero las vacaciones se convirtieron en poco tiempo en el aprendizaje del idioma finlandés y ahora también en trabajo.
- Vine a Finlandia, porque quería saber más sobre Finlandia. Asimismo quería viajar al extranjero y enseñar euskera. Inicialmente hay que aprender el idioma del país. He estado estudiando finés en la escuela nocturna para adultos y a partir del pasado noviembre también en Ekami (Escuela de Formación Profesional). Ahora estudio nivel intermedio, en agosto voy al examen oficial, dice Pastoriza. Pastoriza se las arregla estupendamente en finés, en el mismo se hace toda la entrevista sin que ella tenga ninguna dificultad en la misma.
Cuando vivía en el País Vasco estudió para profesora de euskera y de paso portugués. Ella trabajo no solo de profesora sino también de traductora y secretaria. Durante su estancia en Finlandia ha impartido clases de euskera a un residente en España por medio del programa Skype.
- Eso funciona bien. Por supuesto que no es lo mismo como estar junto a un alumno, pero si funciona, asegura Pastoriza.
Lourdes dice que Finlandia es un buen país.
- A veces pienso, que a lo mejor regreso a mi patria. Nosotros tenemos el monte, vosotros el bosque, la naturaleza esta en el entorno. Vivía en Bilbao, en una gran ciudad, antes de mudarme a Finlandia y aquí me di cuenta, que en la naturaleza se puede hacer de todo, dice Pastoriza.
- Yo no he tenido grandes problemas con los finlandeses. Lo extraño es, que se me pregunta a menudo si soy rusa! Pero todos han sido amables conmigo.

“No hay pueblo, si no hay lengua”
Las relaciones entre los vascos y los españoles no han sido las mejores posibles.

- Esa es una pregunta política. Generalmente no hablamos sobre los españoles. No es bueno hablar en contra de España. Nosotros tenemos nuestro propio gobierno, pero es una autonomía. El euskera y el castellano son las lenguas oficiales. No hay pueblo, si no hay lengua. Por eso es importante, que actualmente se hable en euskera. Cuando era pequeña, estaba prohibido hablar en euskera, pero mi madre me hablaba en euskera. Seguramente, todos han oído, que nosotros tenemos terrorismo, pero en nuestro país se puede caminar con total tranquilidad como aquí. Quién desea la guerra? reflexiona Pastoriza.

HIZKUNTZA IKASTEN

2008-11-14T05:27:00.000-08:00

Oinarrizko zikloko bukaera eguna

atzean erdialdean Heidi gure irakasle maitea

(beltzez jantzita dagoena)

Ea dakizuen nor naizen ni!

HIZKUNTZA IKASTEN

Hasiera batean kontatu nizuen lez, helduentzako gau eskolan ikastaro bat egiten hasi nintzen hizkuntza ikasteko, hori astean bi egunetan baino ez denez gutxitxo gertatzen da. Azkenean ikastaro trinko baterako onartua izan nintzen astean 35 ordukoa, oinarrizko zikloa, guztira bost hilabete irauten duena. Egia esan primeran antolatuta dago dena, ze horrelako ikastaro batera joatearren oinarrizko lanbide arteko gutxieneko soldata ordaintzen dizute (gehi 8 €/eguneko bidaietarako etabar). Ikastaro hauek atzerritarrentzako prestaturik daude.

Ikastaroa goizeko zortzietan hasten da eta ordu bietan edota lauretan amaitu. Goizeko 9.30etan lehenengo atsedenaldia dago kafea hartzeko (15 min), eta luzeena (nire ustez larregi) bazkaltzeko ordua 11.30etatik 12.30etara. Lauretan ateratzen zaren egunetan 14.30etan beste atsedenaldi bat daukazu ordu erdikoa. Hortaz, han ordu pilo bat ematen dituzu, ze ni bizi naizen lekutik 10bat kilometrora baitago. Egokitu zitzaigun irakaslea, Heidi izenekoa, benetan primerakoa da. Azkenean denak familiartekoak ematen genuen. Klasean 18 ginen, Costa Ricako neska bat, Laura izenekoa (orain lagun dudana), Thailandiako neska bat, Prapapan izenekoa (seguraski argazkian ikusi duzue nirekin), beste pare bat Estoniakoak eta gainerakoak errusiarrak, beno eta ni euskalduna. Ikastaroaren alderdirik txarrena hizkuntza nahasketa zen, suposatu ia gehienak errusiarrak izanda, gehien entzuten zena beraien hizkuntza zen. Nik neure aldetik neure ahaleginak egin nituen suomieraz egitera behar zitzaten.

Nik ikastaro hau egiten niharduen arren gau eskolan jarraitzea erabaki nuen, ahalik eta hobeto ikasteko, hortaz suposatu zein gogorra izan zen lehenengo ikastarotik etxera heldu eta handik gutxira bestera joatea astean birritan. Baina zeozer nahi baduzu badakizu! Elurra egin, hotz egin, ni zintzo-zintzo klasera, eta noski beti hizkuntza erabiltzen saiatu. Nahikoa maila dexentea lortu nuen azarotik apirilera bitartean. Ahaztu baino lehen esan ikastaroa egiten duzun bitartean hizkuntza hobetzeko praktikak egitera bidaltzen zaituzte zeuk aukeratutako lantokiren batera. Nik orain klaseak ematen ditudan ikastegian aritzeko aukera izan nuen, oso esperientzia polita benetan.

Gau eskolako ikastaroa maiatzean amaitu zen eta hor ere oso emaitza onak izan nituen, ze hemen garrantzi handia ematen baitzaio lortutako emaitzei, hori dela eta azken eguneko jaian ikaslerik onenak zeintzuk izan diren esaten dute; sinesgarria bada ere, neu izan nintzen neure klaseko onena, ez dakizue nolako aurpegia jarri zitzaidan (tomate bat bezain gorri), ze denon aurrera irten behar baituzu ematen dizuten oparia jasotzera.

Goizeko ikastaroa amaitu aurretik jakin izan nuen erdi mailako ikastarorako onartua izan nintzela, hots, apirilaren erdialdean edo hasi nintzen berorretan. Zoritxarrez aurrekoan izan genuen irakasleak beste hiri batera alde egiteko asmoa zeukan eta ondorioz beste batekin hasi ginen, guztiz desberdina dena izakerari dagokionez behintzat. Nire helburua hizkuntza ahalik eta azkarren ikastea zenez bertan uda osoa eman nuen askotan gogorik ez izan arren, irakaslearen aldetik ez baitzegoen gu motibatzeko ahaleginik eta. Azken hilabetea, hau da, abuztua praktiketan eman nuen aurrekoan egondako leku berean. Eta klasean egotea baino hobea zen, gainera bien bitartean nire lagunak Larrabetzutik etorri ziren 15 egun pasatzera eta horrek indarberritzen zaitu. Abuztuaren 30ean erdi mailako titulurako azterketara aurkeztu nintzen, ia EGAkoaren parekoa ematen zuena, ni ez nengoen oso ziur pasatuko ote nuen edo. Baina azkenean, emaitza heldu zitzaidan unibertsitatetik eta gainditua zegoen ditxosozko azterketa. Hortaz, titulua ere eskura. Orain goi mailakoa prestatu nahian nabil, inguruan ikastarorik ez badago ere. Seguraski neure kabuz bilatu beharko dut materiala.

Beraz, ikusten duzuenez merezi izan du egindako ahalegina.

Hurrengo idaztian kontatuko dizuet zertan nabilen orain bertan, zertxobait aurreratzeko esan euskara bultzatzen dihardudala eta dagoeneko talde txiki bat dudala.

Laster arte!

Euskal Herritik Suomira

2008-07-20T14:14:00.001-07:00

Bilbotik Kotkara

De Bilbao a Kotka

Bilbaosta Kotkaan

Nire bizitza Suomin: negua eta udaberria

2008-07-20T12:57:00.000-07:00

Etxe aurreko zuhaitzak elurrez beteta

Etxe aurreko eskola

Hemen nago berriro kontatzeko zelako negua izan dugun. Denok esan dutenez hau izan da negurik epelena, beraz hona ere eguraldi aldaketa heldu da. Egia esan, burua ondo estalita eramanez gero beste guztia arropa egokiaz konpontzen da. 10 gradu zero azpitik baino gutxiago ez dut igarri, eta askotan Gasteizera lanera joaten nintzeneko garaia burura zetorkidan eta benetan esango dizuet han hemen baino hotz handiagoa sentitzen nuela. Hori bai gogorrena izan zen iluntasunera ohitzea, arratsaldeko lauretarako iluntzen baitu. Baina esandako moduan hasieran beldur apur bat sentitu arren, azkenean moldatu nintzen eta iluntasunak ez ninduen geratu ibiltzera joateko, benetan oso ziur sentitzen bainintzen.

Aurreko edo istorio honen 1. zatian esaten nuen bezala hizkuntza ikasteari eman diot orain arte eta momentuz ere, azkenean lortu nuen oinarrizko ikastaro ofizialean sartzea, gau eskolakoan baino ordu gehiago. Gogorra izan da astean 35 bat orduz ikastea baina helburuak merezi duela uste du, hau da, hizkuntza behar bezala ikastea. Hori bai, pentsatu nuen hobe zela gau eskolarekin jarraitzea maila ona lortzeko dena gutxi iruditzen baitzait hizkuntza bat ondo ikasteko, azken batean astean birritan baino ez zen. Orain konturatzen naiz zein ideia ona izan zen.

Hala ere, esango dizuet beste klaseetako martxa guztiz bestelakoa dela, hots, astean 35 ordukoa, gure herrialdekoekin alderatuz gero, hemen ez baitago estresik. Hori bai, mintzapraktika egiteko jai daukazu zure kabuz jendearengana hurbildu ezean. Suomitarrak izatez oso lotsatiak dira, hortaz lehen pausua zeuk eman behar. Eskola honetan aukera ezin hobea izan nuen suomitarrekin harremanetan aritzeko, kurtsoaren amaiera aurretik bi astez praktikak egitera bidali baigintuzten (mintzamena eta hobetze aldera), horretarako niri gomendatu zidaten eskolaren batera jotzea eta horrela beraien munduan sartzea lortu nuen. Harritzekoa bada ere, bazeukaten Euskal Herriaren berri eta gure hizkuntza euskara zela. Oso harrera ona egin zidaten "Kotkan Opisto" izeneko eskolan, han denetarik irakasten dute: eskulanak, musika, hizkuntzak, etab. Ni, hain zuzen ere, eskulanetakora, ingelerakora eta gaztelaniakora joan nintzen, ideia zen ikustea nolako irakaskuntza mota daukaten eta bide batez hizkuntza hobetzea, hau da, suomitarren artean egonda, baina lan munduan. Oso oroitzapen polita daukat zer orduan ikusi bainuen gure hizkuntza eta kultura zabaltzeko aukera ezin hobea eta beraiengandik interes handia nirekiko. Halaber, mintzamenean sekulako aurrerakada eman nuen. Ikastaroa bost hilabetekoa izan da eta apirilaren 8an amaitu zen. Gau eskolakoa apur bat beranduago, maiatzaren bukaeran. Ni oso pozik nago lortutako emaitzarekin, berba egiteko gauza bainaiz eta edozein lekutara joan naiteke beraien hizkuntza erabiltzeko beldurrik gabe.

Jarraian erdi mailako ikastaroan parte hartzeko deitu ninduten eta orain horretan dihardut. Baina hori beste kontu bat da, beste batean helaraziko dizuedana.

Hezkuntza

2008-07-20T12:21:00.000-07:00

Oraingo honetan neure ikasle batekin batera hezkuntzari buruz egindako lantxo bat helarazi nahi nizueke. Gure herrialdean dauden arazoak kontuan harturik lagun dezakeelakoan beste herrialde batekoekin alderatzen saiatuko naiz. Munduko lehenak diren herrialdekoarekin, besteak beste, Finlandiakoarekin (Suomi).

Suomiko hezkuntza sistemaren helburuetariko bat biztanleria osoaren gaitasunak eta kultura bultzatzea da. Hezkuntzaren oinarria bizitza osoan zerbait berria ikasteko aukera ematea da.
1998an Suomin egindako gastua heziketan % 6,2koa izan zen eta gainerako herrialdeen batez bestekoa, ordea, % 5,3koa izan zen.
Hezkuntza sistema, gure herrialdean bezala, lau zatitan banatzen da.

1. Haur Eskola: Dohainik da 6 urtera bitarteko umeentzat. Bertan helburua da umeen ikasteko gaitasuna indartzea. Irakasten zaien guztia jolasen bitartez egiten delarik.

2. Lehen Hezkuntza (Derrigorrezko lehen hezkuntza): Umeak 7 urte betetzen dituzten urtean hasten dira. Ikasketa hauek 9 urte diraute. Hau derrigorrezkoa bada ere, bi modutan egin daiteke, bai eskolara joanez bai beste bide batetik jasota derrigorrezko ezagutzak.
Heziketaz gain ikasleek erabiltzen dituzten liburuak zein beharrezko materialak doakoak, baita bazkaria ere. Udal bakoitza arduratu behar da ume guztiek garraioa izan dezaten, eskolatik 5 km baino gehiagora bizi badira.
Hemen ez da titulurik lortzen baina hurrengo ziklora joan nahi izanez gero derrigorrez bete behar da ikasketa programa.
Arestian esan dudan lez, lehen hezkuntzako helburu orokorra ikasleen garapen integrala bultzatzea da, batez ere bizitzarako ezagutza eta trebetasunak irakatsiz. Gainera legeak ezartzen du zailtasunak dauzkaten ikasleentzako heziketa berezia antolatu beharra dagoela.

Lehen hezkuntzako irakasgaiak, besteak beste, ama hizkuntza (suomiera edo suediera), nazioko beste hizkuntza, atzerriko hizkuntzak, gizarte hezkuntza, etxeko ekonomia, erlijioa edo etika-filosofia hezkuntza eta abar dira. Kurtso batzuetan ikasleek beraien interesen araberako aukerazko irakasgaiak ere aukera ditzakete.
Esaterako irakurketa eta testuen ulermenean ikasle suomitarrak munduko hobeen artean daude.
Lehen hezkuntzako iraka-egutegiak 190 eskola egun dauzka. Kurtsoak maiatzaren bukaeran amaitzen dira udaberriko jaiarekin, udako oporraldiari hasiera ematen diona, abuztuaren erdialdera arte luzatzen dena. Urtean zehar hainbat oporraldi daude: udazkenean, Gabonetako jaietan eta eskiatzeko aste bete otsailean edo martxoan.
Udako oporraldia luzea iruditzen bazaigu ere, ikasle asko eta asko udako oporraldia ez dute alferrik galtzen ze aukera handia baitaukate lan egiteko, gazteentzako lanen bat aukeratuz edota eskola bereziren batera joateko.

3. Batxilergoa

Batxilergoaren curriculuma bi, hiru edo lau urteetan egin daiteke, baina ikasteko erritmoa oso banakakoa/indibiduala da.
Berorrek derrigorrezko lau froga dauzka: ama hizkuntza (suomiera edo suediera), nazioko bigarren hizkuntza (suomiera edo suediera), atzerriko hizkuntza bat eta matematikak edo zientziak.
Gaur egun gazteen erdiak baino gehiagok batxilergora jotzen dute, baina aurrerago ere egin dezake.
Oinarrizko lanbide heziketa: Oinarrizko lanbide heziketa bai institutuetan baita lantokietan jaso daiteke, ikastun-kontratu baten bitartez ere.
Lanbide heziketak teoriaz gain, institutuetan bertan dauden lantoki eta laborategietan denboraldiak eta praktikak lantegietan helduek bezala ere barne dauzka.
Eskaintzak oinarrizko 75 lanbide titulu ditu honako arloetan taldekatuta: errekurtso naturalak, teknika eta komunikabideak, merkataritza eta administrazioa, turismoa, jatetxe-arloa eta etxeko ekonomia, gizarte eta osasun ikasketak, kultura zerbitzuak eta astialdi, gorputz eta kirol ekintzak. Legeak ezarritako oinarrizko lanbide heziketaren helburuak honakoak dira: lan bizitzarako behar den gaitasun profesionala eskaintzea eta ikasleak prestatzea lanbide askea jarduteko.
Ikastun-kontratuetan hezkuntza ikastetxeak, enpresak eta langileak epe jakinerako lan eta ikasketa kontratua sinatzen dute.
Ikaskuntza praktika-lanetan egiten da. Beste modu bat tituluak lortzeko zera da, erakusketa sistema deritzona, non ezagutzak lortzeko erabili izan den sistemari erreparatu gabe, izangaiak ebaluaketa proba batzuetan adieraz dezakeen lanbidearen ezagutzak eta trebetasunak menperatzen dituela. Probetan parte hartu ahal da aldez aurretiko prestakuntza heziketa gabe, zuzenean lanean ikasitakoarekin.

4. Goi mailako heziketa: Unibertsitatea edo lanbide heziketa
Unibertsitateen funtzionamenduaren premisa zera da, ikerketa eta hezkuntzaren arteko batasuna.
Unibertsitateko ikasketak izatez guztion eskura daude, ez baitira matrikulak kobratzen.
Goi mailako lanbide eskolak
Goi mailako lanbide eskolen ezaugarriena da bere harreman estua lan esparruarekin.
Erakunde hauen eta unibertsitateen arteko aldea zera da, estatuarenak izan beharrean udalarenak edo pribatuak dira. Dena den, estatuak bere oinarrizko gastuen %57 jasaten du.

Helduen hezkuntza
Munduko gainerakoekin alderatuz, suomitar helduak ikasle sutsuak dira: urtero milioi bat lagunek bere kabuz parte hartzen du institutuek edo unibertsitateek antolatutako milatik gorako jarduera hezitzaileetako batean. Programa hauen luzera orokorra hamar bat milioi eskola ordutakoa da.
Ikasle helduetako gehiengoak lan egiteaz batera ikasten dute. Etengabe irakaslerik gabe eta urrutiko hezkuntzaren bitartez ikasteko aukerak garatzen dira lanera joateko aukera izateko.
Helduaren trebakuntza lan-politikaren tresna garrantzitsua da. Bere helburua lan-esku kualifikatua da hobetzea eta langabetuei lan merkatuan birgizarteratzen laguntzea.Bukatzeko gaineratu nahi nuke eredu batetik bestera alde ederra dagoela eta horien parean jarri ahal izateko alde batetik gizakion artean izugarrizko aldaketa soziala egin beharko litzatekeela, hau da, kulturaz gozatzeari errepara diezaiogun eta ez diruari. Bestalde, gobernuak pentsamendu hori bultzatzea diru-laguntzen bitartez gizakion kultura bermatu ahal izateko EBB-ko eredua aukeratu beharrean, hots, kontsumo-gizartearena, kultur mailan aurrerapausoren bat eman dezagun, guztion aberastasunaren hobe beharrez. Beraz eman diezaigun dagokion garrantzia hezkuntzari.

Nire bizitza Suomin: hasiera

2008-07-20T11:35:00.000-07:00

Oinezkoentzako eta txirrindularientzako bidexkak

Kotka udazkenean

Nire bizitza Suomin: hasiera 5.10.2007

Abuztuaren 14an heldu banintzen ere, aspaldiko kontuetaz dihardudala iruditzen zait.
Hasteko bizimodu aldaketa uste nuena baino are handiagoa izan da. Orain arte beti oporretan etorri izan naiz, nahiz eta geratzeko gogoaz nengoela aitortu. Hala ere, orain bestela ikusten dut dena, lehenengo aldia da hainbat denbora etxetik kanpo ematen dudana eta egia esan ez da batere erraza 42 urterekin hutsetik hastea. Sarritan atzean utzitakoak ditut gogoan, esaterako gure lurra, alaba, familia, lagunak, katua eta nola ez nire gauzak, ingurua etabar.
Hemen denbora beste modu batean igarotzen da, batzuetan arinegi eta besteetan astiroegi, baina egunak joan egunak etorri denbora ni baino azkarrago doala ematen du. Nik gauzak edo helburuak berehalaxe lortzekoa naiz, dena den, hori ez da horrela, zeuk moldatu behar duzu ingurura, ingurua ez baita zeurera egingo.
Beno izatez lehen helburua hizkuntza, hau da, suomiera, ikastea izan da eta nik uste baino astiroago noala iruditzen zait, ez baita erraza hemen jendearekin harremanetan hastea. Ahaztuta neukan hemengo jendea izugarri hotza dela, askotan serioegia neure gusturako. Beraz komunikazioa oztopo bat da, hori dela eta neure kabuz ordu gehiago ematen ditut ikasten aurrera egiteko, belarria egiteke izan arren. Denok pentsatuko duzue nola izan daitekeen komunikaziorik gabeko ingurua, ba hauxe berau, orohar ez duzu komunikatu behar ze adibidez, erosketak egiteko normalean supermerkatura joaten zara eta hizkuntza jakin ez arren, erosketak hartu, kutxara eraman eta zenbatekoa esaten dizutenean kutxako pantailara begiratzea baino ez duzu, hortaz zertarako komunikazioa?, bestalde zalantzarik baduzu beti jo dezakezu ingelera erabiltzera ia edonork ulertu eta hitz egiten baitu. Horra hor nire arazorik handiena norekin mintzatu edo non entzun hizkuntza zoragarri hau belarria egiteko.
Nire kabuz hainbat gestio egitera ausartu naiz dakidan apurra erabili ahal izateko, urduri baina neuk aurrera eta azken errekurtso modura euskalinglish erabitzen dut eta kitto. Gestio horiek egiteak behartzen zaitu hizkuntza erabiltzera eta behintzat norbaiti entzutera, hots, banketxean, etabar. Horrez gain egunero eta ahal dudan guztietan irratia entzuten dut. Nire helburua egunen batean beteko delakoan nago, batez ere, gaur esan didatelako agian ordu gehiagoko ikastaro batean sartu ahal izango naizela, eta benetan hor bai espero dudala jendearekin mintzatzea eta belarria ganoraz lantzea. Orain artean beste ikastaro batean nabil, baina astean bi ordu eta berrogei minutukoa baino ez da, eta gainera bertan denetarik dago, hutsetik hasten den jendea eta berba egiten dakien jendea. Irakasleak bost bat hizkuntza dakizki, beraz zeozer ulertzen ez dugunean dakizkien hizkuntzetan errepikatzen saiatzen da (batez ere errusiera eta ingelera) eta beste batzuetan ulertutzat ematen du eta kitto. Hortaz, ikus dezakezuenez halako ikastarotxo batekin ezer gutxi lor daiteke. Horra hor neure itxaropena beste ikastaroan hasteko. (Ez ahaztu neu ere irakaslea naizela beraz nahikoa kritikoa irakasteko moduarekin). Hala ere, ez dut huts egiten eta aurrera egiteko neure kontura ahalik eta gehien ikasten dut.
Gaiz aldatzeko arestian aipatutako esaldi batera joko dut, hau da, hemen denbora luzea daramadala. Eta hori diodanean, benetan hala deritzodalako da, sarri urteak eman ditudala baitirudi. Baina errealitateak erakusten dit ez dela horrela, egunak poliki poliki laburtzen doaz eta zazpietarako iluntzen hasi da, hortaz pasiatzera joan nahi baduzu askoz lehenago atera behar duzu. Askotan neure txikitako oroitzapenak datozkit burura, batez ere, naturaz inguraturik nagoelako eta horretaz gozatu nahi dut. Ederra da leihotik begiratzea eta ia ia eskuekin ikutu ahal izatea zuhaitzak, hainbat motatako zuhaitzak: pinuak, ... eta are gehiago animaliak gertu izatea, esaterako urtxintxak.

Beno uste dut aurrera egin baino lehen paisaia deskribatzea onena izango dela, irudika dezazuen.
Zuhaitzak, zuhaitzak eta zuhaitzak. Errepide parean, etxe parean, inguruan, edonon, basora joateko ez duzu urruti joan behar etxe ondoan baitaukazu. Leku hau irla bat da, beraz itsasoa ere parean daukagu, Suomiko iparraldean kokatuta, Kotka izenekoa (euskaraz arranoa). Konturatu naizenez animalien izenez osatutako hitz asko dauzkate, adibidez karhuvori (euskaraz hartzaren mendia), ez dut gehiegi ikertu baina pentsatzen dut gertu egon daitezkeela edo bere garaian egon zitezkeela. Lautada bat dirudi, errepide zabalak bi norabidez osatuta, alboetan bidexka batzuk dituzte eta bertatik pertsonak, txirrindulariak, eta motor txikiak joan daitezke. Lehen esan bezala ahaztu barik alde guztietatik zuhaitzak ikus ditzakezula, hori dela eta iluntzean argiak egon arren itxiagoa dirudi gaua. Bidexka horietatik ikus ditzakezu beste bidexka txikiago batzuk basora eramaten zaituztenak, askotan gazteak txirrindulaz ibiltzen ikusten ditut handik. Hortaz, naturaz gozatu nahi izanez gero hauxe lekurik aproposena dela esan daiteke. Oinez zoazenean jendearekin gurutzatzean inork ez dizu aurpegira begiratzen atzerritarra izatearren batetik eta bestetik ez dutelako edonorekin berba egiteko ohitura. (Niri askotan “aupa” esateko gogoa ematen dit, baina oraindik ez dut egin)

Etxeak hiru motakoak dira: omakotitalo (euskaraz txaleta), rivitalo (parean beste txalet batzuk dauzkana) eta kerrostalo (pisu arrunta), Euskal Herriko baserriekin edota txaletekin alderatuz gero esan dezaket apur bat desberdinak direla, lurra izateaz gain, beste eraikuntza bat daukate eta bertan “sauna”, hemengo antzinako ohitura baita saunara joatea, harriz eginda eta berori berotzeko batez ere egurra erabiltzen dute. Etxe barrua ere berogailuez berotzen da baina berauek egurrez hornitu behar dituzte, beraz kanpoan beste eraikuntza bat daukate egurra gordetzeko, negu gorria heltzen denerako eta saunarako. Ez ditut txakur gehiegi ikusi egon naizen etxeetan, eta kaletik ere ez, baina katuak bai. Kontuan hartu behar dugu denbora luzea ematen dutela etxe barruan beraz denetarik izan behar dute denbora igarotzeko, gainera jaiak ere bertan egiten dituzte. Ohitura horixe da, lehenengo etxean ospatu eta gero baten batzuk dantzatokira joan dantzara, baina ederki berotuta barrua, ez dakizue nola edaten duten edo hobeto esanda zenbat!
Bestelako etxeetan ere denetarik dago, pisuetan izan ezik, baina horiek konpensatzeko behekaldean “sauna” eta bestelako zerbitzuak dauzkate.
Ez da kutsadurarik igartzen, eta oso ekologiazaleak dira, birziklaketaz arduratzeaz gain ingurua errespetatuz.
Hirian erdigunea dago eta hori da alderik garestiena, beste etxeak auzoetan daude apur bat urrutiago, eta hor apur bat jaisten da etxebitzen prezioa, baina gure herrian dauden prezioekin alderatuz gero, aldea izugarria da. Hemen etxebizitza izatea ez da zaila, merkeagoa baita.

EUSKAL HERRITIK SUOMIRA

2008-07-20T07:01:00.000-07:00

Hainbat denbora Euskal Herrian euskara irakasteari eta zabaltzeari eman ondoren, neure bizitzari aldaketa bat ematea erabaki nuen. Denok jakin nahiko duzue zergatik, ba hori alde batetik erreza da azaltzea eta bestetik zaila. Ni beti izan naiz oso ibilitaria, egonezina eta gauza berrien aldekoa, eta aspaldian nerabilten atzerrira joateko ideia buruan. Beraz, pentsatzen hasi nintzen zer egin nezakeen beste herrialderen batera joanez gero.

2005eko udan Suomin bizi zen pertsona bat ezagutu nuen eta adiskedetu ondoren oporreta hara joateko gonbitea egin zidan eta nik zalantzan jarri gabe aukera aprobetxatuz haraxe abiatu nintzen. Egia esan, Suomi erakarri eta liluratu egin ninduen, hizkuntza, kultura, paisaiak, suomitarrak etab. Bertatik bueltan Suomiri buruzko informazioa biltzen hasi nintzen eta horra hor non jakin nuen munduan zehar hainbat lektorado zeudela euskara irakasten zutenak eta horien artean bat Suomi: Helsinki hirian.

Hori dela eta ikertzen hasi nintzen gai horren inguruko arduradunarekin harremanetan jartzeko eta ez zen zaila izan, elkarrizketa bat izan nuen berarekin eta lektoradoen berri eman zidan. Nik azaldu nion neure interesa ahal izanez gero Europa inguruan aritzeko, hain zuzen ere, Suomin. Momentuz lanpostua hartuta zegoela jakin nuen, baina nik denbora kontua baino ez zela pentsatu nuen.

Ordutik aurrera martxa antolatzeari ekin nion. Bien bitartean esan, alde egiteko eguna heldu artean bost bat aldiz bidaiatu nuela Suomira, hobeto ezagutzeko egoteko asmoz.

Nahiz eta lanik ez izan bertan, diru apur bat aurrezten saiatu nintzen bertan bizi ahal izateko denboraldi batez behintzat.

Azkenean 2007ko abuztuaren erdialdean hegazkina hartu nuen Suomirantz.